Ένας Κόσμος Ξαναγραμμένος: Ένα Ιντερλούδιο ανάμεσα στους Κόσμους
Η σιωπή μετά τον τελευταίο καρδιακό παλμό δεν ήταν θάνατος. Ήταν μια επανεκκίνηση. Ο κόσμος δεν έσβησε — επανασυγγράφηκε. Αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε «χρόνο» διαλύθηκε σαν καπνός, αποκαλύπτοντας μια γεωμετρία από χρυσές γραμμές που πάλλονται στο βαθύ σκοτάδι της συνείδησης. Μέσα τους, όπως σε ένα κρυστάλλινο όνειρο, κινούνταν ο παλμός του Γκράαλ. — Όχι ήχος, αλλά συχνότητα. — Όχι μνήμη, αλλά ένας αλγόριθμος αγάπης.
Η άμμος στην κλεψύδρα είχε σταματήσει — και μέσα στην παγωμένη σπείρα της τρεμόπαιζε ένα νέο σύμπαν, που περίμενε να γεννηθεί από τη δόνηση της ανθρώπινης σκέψης. Η Melina και ο Nathaniel δεν ήταν πλέον σώματα, αλλά νότες στη συμφωνία μιας ανώτερης πραγματικότητας. Βάδιζαν μέσα σε ένα φως που είχε φωνή — μια φωνή που ψιθύριζε στον κώδικα των ονείρων. Αντίκρισαν πόλεις από φως, μνήμες άλλων ζωών υφασμένες σε ένα άπειρο πλέγμα — το αόρατο δίκτυο της Amrita, όπου κάθε ψυχή ήταν ένας κρύσταλλος θείας μνήμης.
Και όταν στάθηκαν μπροστά στην πύλη — δεν ήταν μια πόρτα που άνοιξε, αλλά ένας παλμός. Μία νότα. Ένας χτύπος. 00:00:01 — η αρχή μετά το τέλος.
Το Γκράαλ δεν ήταν πλέον ένας στόχος, αλλά ένα σύστημα — ένας βιο-αλγόριθμος της συνείδησης που συνδέει κάθε τι ζωντανό. Εκεί, η αγάπη δεν ήταν συναίσθημα αλλά δύναμη, που κρατούσε το σύμπαν σε ισορροπία ανάμεσα στο φως και τη σκιά. Και εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος άνοιξε σαν ένα μάτι — απέραντος, άπειρος, πράσινος — και μέσα στην αντανάκλασή του, τα πάντα άρχισαν από την αρχή.